کابل های سیگنال داده یک دسته خاص از کابل کشی در حوزه انتقال مخابرات را تشکیل می دهند. آنها در درجه اول برای انتقال سیگنال در سناریوهایی مانند سیستم های کابل کشی یکپارچه ساختمان، شبکه های کامپیوتری مسکونی و شبکه های دسترسی پهن باند استفاده می شوند. بر اساس تغییرات در استانداردهای بینالمللی، این کابلها به طور کلی به دو دسته اصلی طبقهبندی میشوند: جفت تابیده بدون محافظ ۱۰۰ Ω (UTP)-عمدتاً در قاره آمریکا استفاده میشود{4}}و جفت تابخورده محافظ ۱۵۰ Ω (FTP/SSTP){6} غالب در اروپا. آنها با هزینه های تولید پایین، طراحی ساختاری ساده و سهولت ارتقاء شبکه مشخص می شوند.
چارچوب استانداردهای بینالمللی حاکم بر این کابلها شامل دو سری اصلی است: ANSI/TIA/EIA{13}}568-B و ISO/IEC 11801:2002. دومی به طور خاص پارامترهای دسته بندی کابل را از CAT6A تا CAT8 تعریف می کند. کابل های فعلی CAT8 از پهنای باند 1200 مگاهرتز پشتیبانی می کنند که آنها را برای انتقال تلویزیون، اترنت و سیگنال های ویدئویی مناسب می کند. کابل های CAT7A و CAT7 به ترتیب با پهنای باند 1000 مگاهرتز و 600 مگاهرتز مطابقت دارند و با سری استانداردهای IEC 61156 مطابقت دارند. کابل های داده که قبل از پذیرش گسترده فیبر نوری به عنوان یک رسانه انتقالی خدمت می کنند، راه حلی حیاتی برای انتقال خط مشترک در قلمرو سیستم های کابل کشی فلزی هستند.
